ازدواج در آیین هندو: تفاوت میان نسخه‌ها

قانون نامه منو هشت نوع ازدواج مختلف را جایز می دانست که در بین آنها، ازدواج از راه «ربودن» و ازدواج مبتنی بر «عشق» در پایین ترین درجه اخلاقی قرار داشت و ازدواج از راه «خریدن» عملی ترین راه برای پیوند زناشویی بود. قانون گذار هندی معتقد بود که عاقبت امر، فقط ازدواج هایی پایدار می مانند که بر مبنای اقتصادی شکل گرفته باشند؛ حتی در دوره ای از تاریخ هند، کلمه «ازدواج» مترادف با «زن خریدن» بود. در قانون نامه منو، لفظ «گاندهاروا» Gand harva بر وصلت هایی اطلاق شده استکه با میل طرفین صورت می گرفت و این نوع وصلت ها، زاده هوس معرفی شده اند؛ لذا با اینکه مجاز بودند، پسندیده محسوب نمی شدند. بهترین و پسندیده ترین نوع ازدواج، هدیه کردن عروس به داماد بوده است.