خانواده در آیین زرتشت: تفاوت میان نسخه‌ها

[[زن]] «کدبانوی خانه»، متولی‌زادن و پرورش فرزندان بود. در اوستا، بر «فرمان‌برداری زن از شوهر خویش» تأکید، و «زنان خوب آموخته» تجمید شده‌اند. زن نیک کردار به پاکیزگی خویش و خانه توجه می‌کند؛ از شوهر '''[[تمکین]]'''، و از دارایی‌های خانواده حفاظت می‌کند. همچنین آزردن شوهر با زبان، و حاضر جوابی در برابر وی، از صفات ناشایست زنان شمرده شده و با عقوبت همراه است. از سوی دیگر نقش مادری زنان تکریم، و فرزندان به فرمان‌برداری از مادر خود توصیه شده‌اند. <ref>غلامی، زن و خانواده در ادیان (با رویکرد تطبیقی)، 1399ش، ص322</ref>

دختر همانند پسر در خانه تا زمانی که شوهر انتخاب می‌کرد حقوقی مشابه داشت. اعمال قوانین '''[[ارث]]''' و میراث پسرها و دخترها یکسان بود. دختر می­‌توانست شوهر احتمالی که برای او انتخاب شده بود را رد کند. در زمانی که او [[ازدواج|'''ازدواج''']] کرده، شوهر باید مخارج او را صرف نظر از درآمدی که حتی زن از خود می‌­داشت برعهده می‌‌گرفت. <ref>هنیلز، آیین زردشت و پارسیان، 1393ش، ص74</ref>

در درون خانواده نیز زن از ارجمندی و قدرت برخوردار بود که به نقش او به عنوان [[مادر|'''مادر''']] خانواده باز می‌گردد. در دین زرتشت این اعتقاد وجود داشته که«فرّه خانه» با زن خانواده پیوند دارد و هرگاه جسد او را از خانه بیرون برند، «فرّه خانه» با وی بیرون خواهد رفت. فرزندان باید هم از پدر و هم از مادر فرمان‌برداری می‌کردند. همسر توانا می‌توانست در اموال شوهر شریک شود. زن حق مالکیت داشت و می‌توانست درآمد ویژه داشته باشد و دستمزد خود را برای خود نگه دارد. <ref>[https://www.sid.ir/paper/190171/fa لطیفی، «جایگاه زن و احکام ازدواج در دین مزدایی، ص 7]</ref>

با این وجود نمی‌توان اعتبار و اقتدار '''[[جنسیت]]''' مردانه را مورد تردید قرار داد. مرد در دین زرتشتی از حقوق و مزایای بالایی برخوردار بود و مسئول تأمین معاش جامعه بود. زن در جامعه زرتشتی اگر کوشا، هوشیار و فعال بود، می‌توانست با تمسک به حق تملک و دارایی خود، جایگاه والایی به دست آورد و جایگاهی هم سنگ و هم‌تراز '''[[مردان]]''' کسب کند. <ref>مزداپور، حیات اجتماعی زن در ایران، 1369ش، ص73- 74</ref>