Aleayoub (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Aleayoub (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱۵: خط ۱۵:


در کنار اختلاف در نگاه های متون دینی، باور رایج میان پیروان آیین هندو این است که با ازدواج و تولید نسل، دین شرعی خویش به اجداد را ادا می کنند؛ ضمن آنکه یکی از مراسم مذهبی چندگانه مبنی بر «اهدای بدن» یا «قربانی بدن» که زن ومرد هندو باید در یک مقطع از زندگی شان آن را انجام دهند، همین ازدواج است. همچنین لحظه ازدواج به دلیل واقع شدن میان ناپاکی حاصل از تولد و مرگ، نقطه اوج طهارت آیینی هندو به شمار می رود. از همین رو با عروس و داماد رفتاری در خور خدایان می کنند. در اغلب فرقه ها و گرایش های هندویی، ازدواج، الزام دینی پراهمیت و مقدسی تلقی شده و به همین دلیل است که معمولا بیشترین هزینه ای که یک هندو متحمل می شود، مربوط به [[تزویج]] فرزندانش است.
در کنار اختلاف در نگاه های متون دینی، باور رایج میان پیروان آیین هندو این است که با ازدواج و تولید نسل، دین شرعی خویش به اجداد را ادا می کنند؛ ضمن آنکه یکی از مراسم مذهبی چندگانه مبنی بر «اهدای بدن» یا «قربانی بدن» که زن ومرد هندو باید در یک مقطع از زندگی شان آن را انجام دهند، همین ازدواج است. همچنین لحظه ازدواج به دلیل واقع شدن میان ناپاکی حاصل از تولد و مرگ، نقطه اوج طهارت آیینی هندو به شمار می رود. از همین رو با عروس و داماد رفتاری در خور خدایان می کنند. در اغلب فرقه ها و گرایش های هندویی، ازدواج، الزام دینی پراهمیت و مقدسی تلقی شده و به همین دلیل است که معمولا بیشترین هزینه ای که یک هندو متحمل می شود، مربوط به [[تزویج]] فرزندانش است.
==مراحل و آیین های ازدواج==
===سن ازدواج===
در متون هندویی و برهه های مختلف حیات هندوئیسم، مواجهه های متفاوتی با سن ازدواج شده است؛ به عنوان مثال، به موجب آموزه های آیین وده ای، ازدواج دختران در سنین پایین توصیه نمی شد و دختران در حدود شانزده یا هفده سالگی مزدوج می شدند. در دوره حماسی، فشارهای جدی در جامعه برای ازدواج در نه تا ده سالگی آغاز گردید. در دوران معاصر، سن ازدواج در مناطق شهری هندرو به افزایش است و از ازدواج کودکان در سنین کم ممانعت شده؛ اما ازدواج کودکان و ازدواج در سنین پایین (حتی شش ماهگی) هنوز هم در روستاهای هند مرسوم است. هم اکنون در بسیاری از مناطق روستایی هند، دختران و پسران نوزاد را با برگزاری مراسم مذهبی (همانند مراسم عروسی بزرگ سالان) به عقد یکدیگر در می آورند و سپس نوزاد دختر به خانه شوهرش (یعنی منزل پدر پسر) خواهد رفت و تا رسیدن به بلوغ جسمی و عقلی در آنجا خواهد ماند. هدف از این نوع ازدواج، وابسته کردن دختر و پسر به زندگی مشترک از ابتدای دوران کودکی است.
اگر پدر یا قیم دختری که به سن ازدواج (بلوغ) رسیده، تا سه سال پس از رسیدن وی به سن ازدواج، او را به خانه بخت نفرستد، گناه بزرگی مرتکب شده است. در قانون نامه منو آمده در چنین شرایطی دختر آزاد است که خودش همسرش را انتخاب کند.<ref>manu, Ix, 90-1.</ref>
===همسر گزینی===
در پیشینه تاریخی آیین هندو، ازدواج از راه های گوناگون، همچون ربودن عروس، ازدواج با اجبار، خریدن دختر و ... امکان پذیر بود. ازدواج با رضایت طرفین، کمی غیر آبرومندانه تصور می شد و زنان ترجیح می دادند که خریده یا دزدیده شوند.
قانون نامه منو هشت نوع ازدواج مختلف را جایز می دانست که در بین آنها، ازدواج از راه «ربودن» و ازدواج مبتنی بر «عشق» در پایین ترین درجه اخلاقی قرار داشت و ازدواج از راه «خریدن» عملی ترین راه برای پیوند زناشویی بود. قانون گذار هندی معتقد بود که عاقبت امر، فقط ازدواج هایی پایدار می مانند که بر مبنای اقتصادی شکل گرفته باشند؛ حتی در دوره ای از تاریخ هند، کلمه «ازدواج» مترادف با «زن خریدن» بود. در قانون نامه منو، لفظ «گاندهاروا» Gand harva بر وصلت هایی اطلاق شده استکه با میل طرفین صورت می گرفت و این نوع وصلت ها، زاده هوس معرفی شده اند؛ لذا با اینکه مجاز بودند، پسندیده محسوب نمی شدند. بهترین و پسندیده ترین نوع ازدواج، هدیه کردن عروس به داماد بوده است.